เถลไถลไปไกลถึงแอลเอ – 1

ฮัลโหล ฮัลโหล มาคราวนี้มีเหตุอันต้องทำให้ระเห็จไปไกลถึงแอลเอ … ไปทำไรเหรอ ก็ไปร่วมงานแต่งงานอันสุดหรูอลังการของลูกพี่ลูกน้องที่มีเหตุได้ไปเติบโตในดินแดนแสนศิวิไลซ์ไกลถึงอเมริกา (เหมือนในหนังฝรั่งยังไงหยั่งงั้นเลย ขอบอก) ทริปนี้เลยผสมผสานระหว่างการไปงานแต่ง เยี่ยมญาติ แล้วก็ไปเที่ยวในคราวเดียวกัน เบ็ดเสร็จในคราวเดียว

เริ่มต้นทริปก็ต้องลากกระเป๋าขึ้น ลงบันไดไปขึ้นรถไฟตามนโยบายประหยัดพลังงาน พร้อมๆกับประหยัดตังค์ในกระเป๋าไปในคราวเดียวกัน บางสถานี ดีหน่อยมีบันไดเลื่อน มีลิฟต์ให้พอได้เก็บเรี่ยวแรงไว้ผจญภัย แต่บางสถานีนี่ดิ สร้างไว้เพื่อทดสอบหาเจนเทิ่ลแมนจริง จริง มองซ้ายไม่เห็นบันไดเลื่อน มองขวาก็ไม่มีลิฟต์ จะประหยัดงบไปถึงไหนคร้าาาา แล้วเจนเทิ่ลแมนก็หามีไม่ ไอ้เราเลยต้องลากกระเป๋าแท่กๆ ขึ้นลงบันไดสถานีเป็นว่าเล่น (เหมือนนางเอกในซีรี่ย์เกาหลีเปี๊ยบ ต่างกันแค่ไอ้เทพบุตรหน้าใสใจดีๆเนี่ย มันมีแต่ในละครเท่านั้นแหล่ะ)

นั่งรถไฟไป 3 ต่อ ก็ถึงสถานีเรือบินซะที ควักกระเป๋าได้ที่นั่งชั้นสามัญตามประสาคนมีระดับอย่างเรา เรา 

นั่งต่อไปอีก 10 ชั่วโมงฝ่าๆก็ถึงจุดหมายปลายทาง คราวนี้ดีหน่อยมีญาติไปยืนรอรับโบกไม้ โบกมือกันเพียบ แถมมีราชรถมารับซะด้วย เลยโชคดีได้นั่งรถเป็นครั้งแรกในรอบ 6 เดือน (ก็อยู่โตเกียวเนี่ยมีรถนั่งกับเค้าซะที่ไหน แท๊กซี่ก็แสนจะแพง มีปัญญาก็แค่รถไฟ ถึงก็ช่าง ไม่ถึงก็ช่างนี่แหล่ะ)

รูปตอนถึงดินแดนแห่งเสรีภาพหน่ะ ไม่มีหรอกนะคร้า เพราะมัวแต่ดีอกดีใจ แถมอดนอนมาเป็น 10 ชั่วโมง ความคิดที่จะควักกล้องออกมาแชะรูป ก็เลยหายเข้าไปในรอยหยักของสมอง (ที่ไม่ค่อยจะมีซ้ากเท่าไหร่) รู้แต่ว่าท่าเรือบินเนี่ยเค้าเรียกว่า LAX ซึ่งคนแถวนั้นบอกว่าย่อมาจาก Los Angeles International Airport (แล้ว X มาจากไหนหว่า) ถามใครก็มีแต่คนส่ายหัว ไม่รู้ว่า X ปริศนานี่มาจากที่ใด ไม่รู้ว่ามาจาก X-Men หรือ X-File แล้วก็ยังเป็น X ลึกลับมาจนบัดนี้ ใครรู้ช่วยบอกที

 พอไปถึงบ้านก็เจอเจ้าของบ้านตัวจริง รอต้อนรับอยู่ ทุกคนลงความเห็นว่านี่แหล่ะ เจ้าของบ้านตัวจริง ทำอะไรตามใจตัวเองสุด สุด

บ้านเรือนเค้า ก็เป็นประมาณเนี้ย ไม่มีรั้วนะคร้าบ จะบอกให้ แล้วก็มีโรงรถอยู่หน้าบ้านทุกหลังเลย (ก็ที่นี่หน่ะ เค้าใช้รถแทนเท้า ไปไหนมาไหนก็ต้องขับรถ ไอ้ประเภทเดินไปซื้อของร้านแป๊ะหน่อยอ่ะ ไม่มีหรอก) แต่ยังไงซะบ้านแต่ละหลังหน่ะ ก็มีระบบป้องกันขโมยแบบไฮเทคเปี๊ยบ ประมาณว่ากดปุ่มปุ๊บ ตำรวจก็มาปั๊บ (อันนี้เค้าโฆษณานะ ไม่รู้ว่าของจริงเป็นไง) 

ส่วนนี่ก็ดอกไม้ที่เห็นเกือบทุกบ้าน แอบถ่ายของบ้านอื่นมาอ่ะ บ้านเรามีป่าวหนอ…

สเตปต่อมาก็ข้ามไปที่งานเลยแล้วกัน งานนี้ก็เป็นเหมือนในหนังฝรั่งที่เคยดู ดูกัน ประเภทที่มีบาทหลวง แล้วเจ้าบ่าวก็ยืนคอยเจ้าสาวกับบาทหลวง แล้วเจ้าสาวก็เกาะแขนพ่อเดินเข้ามา แล้วบาทหลวงก็พูดสั่งสอน บอกบทบ่าวสาวยืดยาวพอให้คุ้มค่าตัว เสร็จแล้วก็แลกแหวน แล้วเจ้าสาวก็บอกไอดู เจ้าบ่าวก็เลยบอกว่าไอดูบ้าง เสร็จแล้วบาทหลวงก็ประกาศความเป็นสามี ภริยากัน แต่งานนี้ขอสงวนภาพเจ้าบ่าว เจ้าสาวนะคร้า (เกรงว่าจะต้องจ่ายค่าลิขสิทธิ์) เอาไว้มีงานเป็นของตัวเองเมื่อไหร่ จะโพสต์รูปให้เต็มที่เลย (เอ…สงสัยจะต้องรอกันจนเหนียงยาาน) งานนี้เลยส่งภาพบรรยากาศมาให้ดูกันเล่นๆ เผื่อจะเป็นไอเดียให้ใครที่กำลังเตรียมจะมีข่าวดีนะจ๊ะ….

ดอกไม้ช่อเนี้ยะ มีแต่คนสงสัยว่ามันดูดีได้ไงนะ แค่เอากุหลาบมามัด แล้วก็เสียบไว้ คิด คิดดูแล้ว เราก็น่าจะทำได้นี่หว่า …

ส่วนด้านนี้ดูแล้วค่อยรู้สึกว่ามันต้องใช้ฝีมือ

ดนตรีที่บรรเลงในงาน ไม่รู้เค้าเรียกอะไร แต่ดูดี มีคลาสมากกกกก คนที่ยืนหันหลังเนี่ย ไม่ได้เล่นดนตรีอะไรหรอก แต่เป็นช่างภาพ รอเท่าไหร่ก็ไม่ไป ก็เลยถ่ายไปด้วยกันเลยละกัน 

บรรยากาศโต๊ะกินเลี้ยง ถ้าเป็นบ้านเราก็เป็นประเภทงานโต๊ะจีนอ่ะ เพราะอาหารมาเสิรฟ์ที่โต๊ะ

ส่วนโต๊ะนี้ของบ่าว-สาวจ๊ะ (คู่แต่งงานที่นี่เค้าได้กินนะ ไม่เหมือนบ้านเรา หิวโซ)

ของชำร่วยก็วางไว้ให้ที่โต๊ะเลย ของไทยๆ ก็แอบหรูหราเข้ากันได้กับโต๊ะแบบฝรั่งเหมือนกันนิ

เค้กแต่งงานอ่ะ (มืดไปหน่อยนะ ย้อนแสงอ่ะ แล้วกล้องก็ยังไม่ฉลาดพอ ส่วนคนถ่ายไม่ต้องพูดถึง ฝากความหวังไว้ที่กล้องอย่างเดียว)

ส่วนอาหารจานหลักก็แล้วแต่ว่าใครจะเลือกไก่..

หรือเนื้อ…

อาหารจานรองพวกซุป หรือสลัดหน่ะถ่ายไม่ทัน เพราะกินหมดไปซะก่อน (แหม ก็หิวอ่ะ) ดูบาร์เครื่องดื่มแทนละกัน เค้ามีเครื่องดื่มให้ตรงระเบียงตอนรอเวลาอาหาร แล้วก็มีของกินเล่นให้นิดหน่อย แต่อันนั้นก็ถ่ายไม่ทันเหมือนกัน เพราะมือไม่ว่าง (ปากก็ไม่ว่าง เคี้ยวตุ้ย ตุ้ย) ขนาดกินรองท้องบ้างแล้ว ยังถ่ายซุปไม่ทันเลย

ส่วนนี่เป็นวิวที่มองออกไปจากระเบียง

ส่วนรายเอียดอื่นในงานก็มีของเล่นให้แขกเล่นเพลินๆ อย่างตู้ให้ถ่ายรูป (คล้ายๆ ตู้ถ่ายรูปสติ๊กเกอร์) แล้วก็เซ็นอวยพร หลังรูปให้เจ้าบ่าวเจ้าสาวอ่ะ จะได้รู้ว่าใครอวยพรอะไร แล้วก็มีอีกก๊อปปี้นึงให้เอากลับบ้านได้ด้วย (ไม่ได้ถ่ายบรรยากาศมาให้ดูอ่ะ มัวแต่ตะลึงดูฝรั่งกรี๊ดกร๊าดกันอ่่ะ นึกว่ามีแต่ในหนัง พึ่งถึงบางอ้อว่าชีวิตจริงก็เป็นอย่างงั้นแหล่ะ)

จบงานก็เป็นอันเสร็จจากหน้าที่หลัก … ต่อไปก็ถึงปฎิบัติการหน้าที่รองนั่นก็คือ….เที่ยว ต่อตอน 2 นะคร้าาาาา….