เถลไถลไปไกลถึงแอลเอ – 3

หลังจากไปเกลือกกลั้วสถานอโคจร (ว้าว! ภาษาทางธรรมนะเนี่ย) เพลิดเพลินจำเริญใจกับแหล่งอบายมุข อันดับต้นๆของโลกไปเรียบร้อย ก็ได้เวลาหยิบเสื้อขาว แขนยาว คอปิด (แต่ข้างหลังเปิดจากท้ายทอยถึงเอว อิ อิ) คว้ากระโปรงยาวจีบรอบตัวมาใส่ แล้วก็ต้องไม่ลืมสวมแว่นตาหนาเตอะ แปลงโฉมให้เข้ากับจุดหมายที่ต่อไป พิพิธภัณฑ์ เก็ตตี้ เซ็นเตอร์ (THE GETTY CENTER) เป็นไง ดูดีมีคลาสขึ้นมาทันที (แหม ไม่ได้ไปแต่สถานที่ท่องเที่ยวแบบบ้านๆนะ จะบอกให้ ไอ้แบบดูดีมีรด-สะ-นิ-ยม เนี่ย ก็ไปเป็นเหมือนกัน)

แต่อย่าได้ถามถึงประวัติความเป็นมาใดๆทั้งสิ้น คือ อันที่จริงก่อนไปก็ยังไม่รู้เลยว่ามันมีไอ้ที่แบบนี้บนโลกด้วยอ่ะ อันนี้ต้องยกความดีความชอบให้คนพาไปอ่ะ

การเดินทางไปชมศิลปะที่นี่เนี่ย ใช่ว่าจะขับรถไปจอดแล้วก็เดินเข้าไปดูได้นะ อย่างนั้นหน่ะมันยังไฮไม่พอ โน่นต้องขึ้นรถรางไปโน่น ก็พิพิธภัณฑ์ของเค้าหน่ะสร้างอยู่บนเขาโน้นนนนนน…

รูปนี้เป็นเส้นทางการขึ้นไป เอามาให้ดูแต่รางนะ ส่วนรถ ก็…อืม…ลืมถ่ายมาอ่ะ… เอาน่า…ก็อยากให้ใช้จินตนาการกันนิดๆหน่อยๆ เห็นรางเป็นอย่างนี้ แล้วทายดิ๊รถจะเป็นยังไง (แถกันแบบหน้าซื่อตาใส)

ถึงจะไม่มีตัวรถให้ดู แต่ก็มีรูปถ่ายจากรถให้ดูนะ เผื่อจะช่วยให้จินตนาการรูปร่างของรถได้…(หรือเปล่านะ)

ลงจากรถรางแล้วก็ใช่ว่าจะถึง ยัง ยัง มันยังไม่สูงพอ ต้องไต่บันไดนี่ขึ้นไปอีก…กว่าจะไปถึงตัวอาคาร ผิวก็เริ่มออกสีแทนๆเกรียมๆแล้ว ถ้าบันไดสูงกว่านี้อีกซัก 20 ขั้นก็คงจะได้สเต๊กแบบ medium พอดิบพอดี…

สาวนางนี้มานอนเรียกร้องความสนใจอยู่กลางบันได (ศิลปะนะ ศิลปะ ห้ามลามกเด็ดขาด) สันนิษฐานว่าเป็นการเบี่ยงเบนความสนใจของผู้เข้ามาเยี่ยมชมจากแดดเปรี้ยงๆ มาเป็นเจ้าหล่อนนางนี้ หรือไม่คงจะเป็นการหลอกล่อให้กำลังใจว่าใกล้ถึงแล้วจ๊ะ อดทนอีกนิดนะ…อืม แยบยลจริง จริง

หลังจากลากสังขารขึ้นมาถึงข้างบนได้ (จนได้) เค้าก็มีที่ให้พักผ่อนแบบมีคลาสอย่างเนี้ยะ…ประเภทมีที่ให้นั่งน้อยๆ (ไม่แบ่งใคร) ร่มเงาก็น้อยๆ (ดูมีระดับ) แล้วก็เป็นจุดที่เป็นเป้าสายตาชาวบ้าน เวลานั่งก็ต้องวางมาด จะมานั่งชันเข่า ขยับพัดจนผมกระจายหน่ะไม่ได้นะ เสียทัศนียภาพผู้อื่นหมด

คนนี้คงไม่ต้องแนะนำ ก็จะใครที่ไหนคนก่อตั้งหน่ะสิคร้าาาาา

ส่วนรูปข้างล่างนี้ตั้งใจจะแสดงให้เห็นถึงความโอ่โถง อลังการของอาคาร อืม…แต่สงสัยว่าจะทำไม่สำเร็จ งานนี้โยนบาปให้กล้องละกัน กล้องมันไม่ค่อยฉลาด (-_-”) …

ร้อนแค่ไหนก็ห้ามโดดลงไปนะ … แต่เห็นแล้วหิวน้ำชะมัด…

เดินหลงไปหลงมา ก็ไปป๊ะกับเจ้าหนูคนนี้เข้า จากสีหน้าคาดว่าคงจะกำลังสงสัยว่า พาหนูขึ้นมาทำไรคะ (ดูจากเสื้อผ้าก็คาดว่าน่าจะเป็นเด็กหญิง แต่ว่าหน้า ผมออกจะขัดแย้งอ่ะ) อืม…แต่ตอนนี้เราก็เริ่มเห็นด้วยกับนังหนูนี่แล้วว่า ตูขึ้นมาทำไมฟ่ะ

รูปนี้ตั้งใจถ่ายบรรยากาศนะ ส่วนนายแบบติดมาโดยไม่ได้ตั้งใจ (ไม่กล้าเข้าไปไล่เค้าอ่ะ ก็เค้ามานั่งก่อน) งานนี้ไม่มีอะไรในกอไผ่

วนเวียน เตร็ดเตร่อยู่ข้างนอกพักใหญ่ (จริงๆแล้วหลง ก็มีตั้ง 4 อาคารหนิ จะไม่หลงได้ไง) ก็ถึงเวลาเข้าไปชมผลงานศิลปะซะที ที่นี่เค้าใจกว้างให้ถ่ายรูปภาพเขียนได้นะ ไม่กลัว คนเอาไปก๊อปปี้ (คงรู้ว่าไม่มีปัญญา) แต่มีข้อแม้ว่าห้ามใช้แฟลช โดนไฟแรงๆ สีมันจะซีด ภาพมันจะเพี้ยน คนอื่นเค้าจะไม่มีดู ครั้งนี้ก็เลยมีรูปมาให้ดูพอเป็นหลักฐานว่าได้เดินไปดูจริงๆ งานนี้ใช้แต่ประสาทตาอย่างเดียว ส่วนสมองไม่สามารถประมวลผลใดๆได้ ไม่เข้าใจอะไรทั้งสิ้น (แต่มีแอบคิดว่า ถ้าเค้าเอาภาพปลอมมาให้ดูเนี่ย จะมีคนรู้ไม๊หนอ … แหน่ะ อดไม่ได้ ชอบมองโลกในแง่ร้าย)

รูปนี้แอ๊บสแตร็กหรือเปล่า…หรือว่าแค่ภาพวิวเฉยๆ…ไม่รู้อ่ะ

อารมณ์ประมาณคิดงานไม่ออก หัวหน้าดุ ลูกค้าด่า ลูกน้องนินทา…หรือเปล่า???

ขี้เกียจ ตื่นไปทำงานตอนเช้า….

ภาพนี้ชอบอ่ะ นางแบบสวย กระโปรงก็ยับพองาม…

ศิลปะ กับ อนาจาร ห่างกันแค่เส้นบางๆ แต่ภาพนี้เค้าคอนเฟิร์มกันว่าเป็นศิลปะ (ว่าแต่เค้าคือใครอ่ะ) หมายเหตุที่เห็นภาพเบลอๆเนี่ย ตั้งใจเซ็นเซอร์นะ เปล่ามือสั่นเลย เปล่าจริง จริ๊ง

มีใครคุ้นรูปเด็กคนนี้บ้าง…ดูคุ้นมาก…อาจจะเคยเห็นตามกล่องคุ้กกี้อ๊ะป่าว…(อ้าว เสียราคาหมด)

ภาพเขียนแนวศาสนาก็มีนะ

รูปนี้ประทับใจอ่ะ เหมือนกับจุดไฟจริงๆเลย 

จบจากศิลปะด้านจิตรกรรม (แบบบ้านๆ เค้าก็เรียกรูปเขียนนั่นแหล่ะ) ก็ถึงคราวมาชมงานประติมากรรม กันบ้าง (ประติมากรรมนี่ก็น่าจะหมายถึงพวก รูปปั้น รูปหล่อ อะไรทำนองนี้มั้ง…เฮ้อ งานนี้เดาลูกเดียว เพราะนอกจากจะไม่มีหัวด้านศิลปะแล้วยังตกภาษาไทยอีกด้วย…คนเรา…)

อันนี้ชอบมาก…เป็นเด็กที่เปิดเผยจริงๆ ได้อารมณ์มาก…

ส่วนผลงานชิ้นนี้ บอกไม่ถูกอ่ะว่ารู้สึกยังไง ก็ต่างคนต่างรู้สึกกันไปเองละกัน…

บรื๋อออ…เปรตวัดสุทัศน์ หรือเด็กขาดอาหารที่เอธิโอเปียอ่ะ…

อ้าว…เค้ามีที่ให้เด็กเล่นด้วยอ่ะ…เดี๋ยว เดี๋ยว ต้องไปตามเด็กคนตะกี้มา…

ก่อนกลับ ดูภาพบรรยากาศส่งท้ายอีกซักรูป

แล้วก็ได้เวลาร่ำลาซะที แต่ก่อนจะจบตอนต้องขอออกตัวไว้ก่อนนะคร้าว่าการบรรยายภาพศิลปะข้างต้น ไม่ได้มีเจตนาลบหลู่ ดูหมิ่น เหยียดหยามผลงานศิลปะอันล้ำค่าเหล่านั้นใดๆทั้งสิ้น หากบังเอิญมีผู้รู้ หรือผู้ชื่นชอบในศิลปะท่านใด บังเอิญหลงเข้ามาหล่ะก็ ห้ามอ่านโดยเด็ดขาด (เอ…ก็มาบอกตอนจบ จะห้ามทันไม๊เนี่ย) หากพลาดอ่านไปแล้ว ก็อนุญาติให้ด่าในใจได้ ห้ามโพสต์ข้อความด่าเด็ดขาด….(นะคะ ขอร้อง…)

เอาหล่ะ หลังจากต้องเดินชูคอ (เป็นกระเหรี่ยงคอยาว) จนคอเคล็ดได้ที่แล้ว เดี๋ยวก็ไปตะลุยกันต่อตอนหน้า …  คราวนี้เที่ยวที่ธรรมดาบ้านๆจ้า ไม่ต้องยืดคอให้หัวสูงแต่อย่างใด