เถลไถลไปไกลถึงแอลเอ – 4

หลังจากเอาน้ำมันมวย มานวดไหล่ น้ำมันหม่อง มานวดคอ แถมแปะกอเอี๊ยะแก้คอเคล็ดเรียบร้อยแล้วเท้าก็เริ่มกระดิก ขาก็เริ่มขยับ ก็ได้เวลาออกเดินทางต่อแล้วนี่นา…

คราวนี้จุดหมายไปไกลถึงซานฟรานฯ นับจำนวนชั่วโมงจากเมืองที่อยู่ถึงซานฟรานก็ไม่มาก ไม่น้อย นับนิ้วมือเกือบไม่พอ ประมาณ 7-8 ชั่วโมง อ่อ…ลืมบอกไปว่าเมืองที่ไปอยู่หน่ะชื่อไดมอนด์ บาร์ (พยายามเดินมองพื้นอยู่ตลอด ก็ไม่เห็นจะมีเพชรตกอยู่ซักเม็ด)

การเดินทางคราวนี้ไม่ได้ขับรถไปเองเหมือนอย่างลาสเวกัส ด้วยเหตุผลของระยะทาง ดังนั้นก็เลยซื้อทัวร์ไป มีโปรโมชั่นซื้อ 2 แถม 1 พอดี แล้วก็อย่างที่รู้ รู้กัน ไปกับทัวร์แบบนี้ ก็จะเน้นปริมาณ มากกว่าคุณภาพ เป้าหมายของการเที่ยวคือ ใครไปได้หลายที่กว่า…ชนะ! ฉะนั้นอย่าหวังว่าจะได้เดินทอดน่อง เพ่งพิจารณาความงามของก้อนหิน ซึมซับกลิ่นอายบรรยากาศ สายลม แสงแดดรอบๆตัว แค่โดดลงไปเอาเท้าแตะพื้นนิดๆหน่อยพอให้รองเท้าเลอะ แล้วก็หายใจทิ้งเข้าๆออกๆซักเฮือกสองเฮือก ก็ต้องรีบขึ้นรถไปต่อแล้ว ทำเวลาเหมือนกับจะสร้างสถิติโลก ยังไงหยั่งงั้น (แต่แค่นี้ ก็เอาไปโม้ได้แล้วว่า ชั้นหน่ะเคยไปมาแว้ววว แหม ก็ใครเค้าจะไปถามหล่ะว่าได้ลงไปเดินกี่วินาที)

จุดหมายแรกที่แวะให้ลง คือเมืองโซลแวง เค้าไม่ได้หยุดให้เก็บอาร์ซีหรอกนะ (อย่าเผลอนึกว่าเป็นการแข่งแรลลี่) เค้าให้ลงไปพักกินข้าว แล้วก็เดินชมเมืองนิดๆ หน่อยๆ ตามอัธยาศัย ลืมบอกไปว่าทัวร์แบบเนี้ยะ ต้องจ่ายตังค์กินข้าวเองนะ ไกด์เค้ามีหน้าที่พาเธอไป แล้วก็หาที่ให้เธอนอน นอกนั้นตัวใครตัวมัน ไม่ได้มาพินอบพิเทา รองมือรองเท้าเหมือนทัวร์เมืองไทย

ลงรถได้ก็รีบดิ่งไปร้านแรกที่เจอ เป็นร้านอาหารแบบไวกิ้ง…

ตอนแรกก็นึกว่าพวกไวกิ้งจะกินอะไรพิสดาร ที่ไหนได้ อาหารก็เป็นประเภท ไก่ทอด ไส้กรอก (แอบสงสัยว่าในทะเลมีไก่ด้วยเหรอ) แต่เนี่องจากต้องทำเวลา อาหารของจริงก็มีอัน อันตรธานหายไปซะก่อนที่จะแชะรูปไว้ได้ทัน ก็เลยเอารูปบนผนังที่ร้านมาให้ดูกันพลางๆ ก่อนละกัน กันข้อครหา

กินเสร็จ พอมีเวลาเหลือให้ชมเมืองนิดๆหน่อยๆ เห็นเค้าว่ากันว่าเมืองนี้มีเบเกอรี่ดัง แต่ไม่ได้ซื้อกินหรอกนะ พอดีเรื่องนี้ไม่ค่อยถนัด ดูป้ายร้านไปก่อนละกัน…

ระหว่างที่บางคนเลือกที่จะเดินชมเมือง บางพวกก็เลือกที่จะใช้แรงปั่น (เห็นแล้วนึกถึงบางแสน)

ส่วนพวกนี้…เลือกที่จะกินแรงม้าอ่ะ

คงเพราะเมืองนี้เป็นเมืองสำหรับนักท่องเที่ยวหล่ะมั๊ง อะไร อะไร มันก็ดูเก๋ไปซะโหม๊ดดดด เริ่มจาก… กังหันลมเก๋ เก๋

ร้านขายของเก๋ เก๋…

ตู้โทรศัพท์ ก็ยังเก๋…

ขนาดรถที่มาจอด ยังต้องเป็นสีแดงแบบเก๋ เก๋ เลย …

หมดเวลาเดินตามหาของเก๋ เก๋แล้ว ก็โดดขึ้นรถมุ่งหน้าไปยังจุดหมายต่อไป เฮิร์ทซ์ คาสเซิ่ล (Hearst Castle) พึ่งจะรู้นะเนี่ยว่าที่อเมริกาก็มีปราสาทกับเค้าด้วยเหมือนกัน เอ…แต่ไม่เคยมีกษัตริย์ไม่ใช่เหรอ ทำไมมีปราสาทได้อ่ะ แล้วก็ได้ถึงบางอ้อว่า ไม่ได้เป็นของกษัตริย์อะไรหรอก เป็นของมหาเศรษฐีอเมริกันตะหาก เค้าสร้างปราสาทไว้บนเขาโน่น เพราะอยากจะดูวิวสวยๆหน่ะ (แค่อยากดูวิว เนี่ยนะ ถึงกับต้องสร้างปราสาท โอ้ว คงไม่รู้จะเอาเงินไปทำอะไรจริง จริง) ไหนขอลองดูหน่อยจิ ว่าปราสาทของคนรวยๆหน่ะ มันหน้าตาเป็นยังไง…โน่น อยู่ลิบ ลิบ โน่น…

แล้วก็มาถึงทางเดินขึ้นปราสาท…

แหงนมองฟ้า….

ก้มหน้าดูดิน….

การเดินชมปราสาทเนี่ย จะมาเดินสุ่มสี่สุ่มห้า หลงไปหลงมาแบบเดินตามงานวัด หรือตามตลาดนัดจตุจักร ไม่ได้หรอกนะ เค้าต้องมีคนพาเดิน ไม่งั้นจับผลัดจับผลูเดินทะลุมิติย้อนยุคขึ้นมาแล้วทำไง (ละครขึ้นสมอง) ก็เลยมีป้า เอ๊ย พี่คนนี้แหล่ะเป็นคนพาชม แล้วก็คอยอธิบายประวัตินี่ นั่น โน่น แต่ก็อีกนะ ไม่ว่าจะขยับหูซ้าย ขยับหูขวายังไง ก็ไม่เห็นมีทีท่าว่าข้างไหนมันจะกระดิกเลย มองหาซับไตเติ้ลก็ไม่มี (ไม่เห็นเหมือนในหนังเลย) สุดท้ายก็เลยหมดความพยายาม ปล่อยให้เสียงพี่ท่านลอยไปลอยมา เหมือนเสียงนก เสียงกา (แต่เป็นนก กาฝรั่งนะ ขอบอก)….

ไฮไลท์นึงของปราสาทนี้ก็คือ สระว่ายน้ำกลางแจ้ง…ว้า…ไม่เห็นจะมีจากุซซี่เลย ไหนว่ารวย…(อิจฉา หาเรื่องแขวะอ่ะ สมัยโน้นมันมีซะที่ไหนกัน)

โอ้วววว ทำไมห้องอาบน้ำถึงได้ใหญ่ขนาดนี้…

แหมยัยเชย นี่มันสระว่ายน้ำในร่มย่ะ

อ้าวก็นึกว่าห้องอาบน้ำ…

ส่วนนี่ก็สนามเทนนิส… (อุณหภูมิที่ตาเริ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ)

ทางเดินในสวน…

 

ประตูนี้ชอบมาก ชอบตรงมีหน้าเล็กๆหลายๆหน้าอ่ะ เมื่อไหร่มีตังค์หล่ะก้อ ฮึ่ม…จะทำบ้าง

ซูมให้เห็นหน้าชัดๆ

เอ๊า เอาดูกันอีกซักหน้า

คราวนี้ก็แวะเข้าไปดูห้องนอนซะหน่อย 

ขอดูห้องอาหารด้วย…อืม เวลาจะคุยกันต้องใช้ไมค์ไม๊ค่ะ โต๊ะใหญ่ซะขนาดนี้…

แล้วก็ขอเข้าห้องน้ำด้วยนะค้าาาา หนูปวดพอดี (บร้า เค้าให้ใช้ที่ไหนกัน ไปใช้ที่เรือนคนใช้โน่น)

ส่วนตรงนี้คงเป็นหน้ามุข หล่ะมั๊ง

ที่ขาดไม่ได้ ต้องมีประติมากรรมแสดงความมีคลาสซะหน่อย

แล้วก็ได้เวลากลับในที่สุด ก่อนที่จะมีใครเดินพลัดหลงไปมิติเวลาอื่น (แหน่ะ ยังไม่เลิกบ้าละคร) ระหว่างทางนั่งรถลงมา ก็จะเห็นฟาร์มปศุสัตว์แล้วก็คอกสัตว์เลี้ยงของเจ้าของปราสาท ประเภท หมี ม้าลาย อะไรพวกนี้แหล่ะ (เป็นถึงเจ้าของปราสาท จะมาเลี้ยงหมู หมา กา ไก่ ได้ไง)

พอเห็นวิวทิวทัศน์ข้างทางก็อดคิดไม่ได้ว่า อยากเห็นวิวแบบเนี้ยะ เนี่ยนะ ถึงกับต้องสร้างปราสาท…เฮ้อ คนเค้ารวยช่วยไม่ได้

 

แล้วก็หมดไปอีกวัน ยังไปไม่ถึงซานฟรานฯ อย่างที่เกริ่นไว้ตอนต้นเลย ตอนหน้าได้เห็นแน่ ซานฟรานฯ ภาพจริง ไม่มีตัดต่อ ไม่มีแสตนด์อิน …