เถลไถลไปไกลถึงแอลเอ – 5

และแล้วในที่สุดก็ได้มาถึงเมืองซานฟรานฯซะที….

อันว่าเมืองซานฟรานฯ หรือชื่อเต็มว่าซานฟรานซิสโกเนี่ยนับว่าเป็นเมืองยอดนิยมแห่งหนึ่งของนักท่องเที่ยวเลยทีเดียว ในใจก็เลยอดตะหงิด ตะหงิดไม่ได้ว่า เอ…เมืองนี้มันต้องมีสมญานาม หรือคำขวัญอะไรซักอย่างแหง๋ม แหง๋ม พอดีรู้แต่คำขวัญประจำจังหวัดนครปฐมอ่ะ (ส้มโอหวาน ข้าวสารขาว ลูกสาวสวย) แล้วคำขวัญซานฟรานหล่ะ..ใครรู้ช่วยบอกที… เข้าเมืองไปตั้งแต่เช้าตรู่ ได้ดูเห็นสภาพเมือง… (ถนน ขึ้น ขึ้น ลง ลง อ่ะ)

สภาพผู้คน… (สงสัยจะนั่งพักหลังจ๊อกกิ้งยามเช้า…แล้วเราจะไปยุ่งกับเค้าทำไม)

แล้วก็สภาพเจ้าตูบ… (เกี่ยวไรด้วยเนี่ย)

จุดแรกที่ให้มาเก็บอาร์ซี (แหน่ะ ยังประชดไม่เลิก) ก็เป็นเสา เสาแบบเนี้ยะ…

เสามันก็สูง สิ่งปลูกสร้างมันก็ดูอลังการอยู่หรอกนะ แต่ว่า…มันคืออะไรเนี่ย ให้ชั้นมาดูทำไมค้า

และแล้วก็มาถึงบางอ้อเอาที่ป้ายนี้… (มันเกี่ยวกับความรักนี่เอง มิน่า ไม่เข้าใจ ไม่เก็ท…)

อดไม่ได้ที่จะแอบถ่ายรูปหน้าบ้านคนแถวนั้น … เก๋อ่ะ

เสร็จจากไอ้เสา เสาพวกนั้นแล้ว ก็มาถึงของจริง สัญลักษณ์เมืองซานฟรานฯ แต่น แต๊น แต๊น … สะพานโกลเด้นเกท (ในมุมยอดนิยม) ไม่ได้ไปขโมยรูปใครมานะ ถ่ายเองกับมือ (มันสวยขนาด จะมีคนเข้าใจผิดไม๊เนี่ย)

ทันที ที่เห็น ก็เกิดสงสัยหนอขึ้นมาทันทีว่า … ทำไมไม่เป็นสีทอง หลอกกันนี่หว่า นี่มันสีแดงชัด ชัด เอ…หรือคนตั้งชื่อสะพานจะตาบอดสีหว่า… ยืนขมวดคิ้ว หน้ายู่อยู่ไม่นานก็มีคนมาเฉลยว่า เค้าหมายถึงตอนที่แสงแดดมันส่องมาหน่ะ สะพานมันจะกลายเป็นสีทอง แหม….จินตนาการซะ อืม…แต่ถ้าตั้งชื่อว่า สะพานเรดดิชเกท มันก็คงจะไม่ดังอย่างนี้หล่ะมั๊ง…

ส่วนนี่ ร้านขายของที่ระลึก…

เดินตากแดดหัวยังไม่ทันแดง ก็ต้องโดดขึ้นรถมุ่งหน้าไปถนนลอมบาร์ด ถนนที่คนเค้าลือกันว่าสวย แล้วก็ดังมากเลยนะ (สารภาพตามตรง ไม่เคยรู้จักมาก่อนเลยอ่ะ ถนนนี้) จุดหมายอยู่โน่น…บนยอดสุด ลิบ ลิบ นั่นไง ใครอยากเห็นต้องเดินไปเอง รถบัสต้องจอดอยู่ห่างๆ ห้ามเข้า (สงสัยกลัวถนนพัง)

ที่ถนนนี้ดังก็เพราะเป็นถนนซิกแซกไปมาอ่ะ แล้วระหว่างทางซิกแซกก็จะเป็นดอกไม้สวยๆ ใครอยากเห็นเวอร์ชั่นเต็มๆ ก็ไปหาในเวปไซด์ หรือโปสการ์ดดูละกัน ไม่มีปัญญาอ่ะ ถ่ายได้แต่แบบเนี้ยะ

พอมองกลับลงมา…เดินมายังไงฟะตู…

จะมามัวแต่ยืนสงสัยอยู่ไม่ได้ ถึงเวลาต้องไปต่อแล้ว รีบวิ่งถลากลับลงไปตามแรงโน้มถ่วงของโลก โดดขึ้นรถได้ก็มุ่งหน้าไปยังจุดหมายต่อไป คราวนี้ไปริมชายทะเล (หรือริมอ่าวหว่า) เห็นเค้าเรียกกันว่า ฟิชเชอร์แมน วาร์ฟ …

ที่นี่ปูเค้าดัง (ปูจริงๆนะ ไม่ใช่ดารา หรือนักร้องแต่อย่างใด) … เห็นแล้วอดไม่ได้ที่จะนึกถึงตลาดหนองมน ถ้าเปลี่ยนจากปู เป็นข้าวหลามหล่ะก้อ ใช่เลย …

นี่ก็อีกสัญลักษณ์หนึ่งของซานฟรานฯ…รถราง (ทำไมรู้หน่ะเหรอ ก็เห็นมันมีอยู่ตามพวงกุญแจอ่ะดิ ฉลาดป่ะ)

รูปนี้ตั้งใจถ่าย…ถ่ายรูปเดียว ได้ครบ (ยิงปืนนัดเดียวได้นกหลายตัว แล้วก็ยืมจมูกคนอื่นเค้าหายใจไปพร้อมๆกัน) …เห็นรูปถนนลอมบาร์ดป่าว รูปสุดท้ายแถวขวาหน่ะ…อิ อิ

ส่วนไอ้เจ้านกนี่ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นสัญลักษณ์อีกอย่างของเมืองซานฟรานฯหรือเปล่า เพราะเห็นมันมีเยอะมาก สันนิษฐานว่าเป็นนกนางนวล แต่เป็นสัญชาติฝรั่งนะ (เผอิญไม่ได้จบสัตวแพทย์มา แถมที่บ้านก็ไม่เคยเลี้ยงนก แล้วก็ไม่ได้รักสัตว์หน่ะ) รูปร่างหน้าตา ดูดีมีสกุลกว่านกนางนวลบ้านเรามาก

มองไปมองมา เหลือบไปเห็นเกาะนี้อยู่ลิบ ลิบ พอดี ฝรั่งเค้าเรียก อัลคาทรัซ แปลเป็นไทยได้ว่า ตะรุเตา (อ้าว ก็เคยเอาไว้ขังนักโทษเหมือนกันนิ)

ภาพนี้ ให้อารมณ์เหมือนประกาศอิสรภาพยังไง ยังงั้นเลย…(ฟุ้งซ่านไปป่าว)

ส่วนตัวนี้ยืนคิดถึงบ้าน…(เหมือนใครหนอ….แทงใจดำมาก)

แล้วก็ได้มีโอกาสนั่งรถข้ามสะพานโกลเด้นเกท ไปยัง…..

เกาะซัลซาลิโต้…

สมอแรกที่มาถึงเกาะ (เดาได้มั่นใจมาก)

มองจากเกาะย้อนกลับไปที่เมือง ได้อารมณ์เหมือนดูละครแล้วย้อนดูตัว (ยังวนเวียนไปหาละคร)

ส่วนตรงนี้จำไม่ได้แล้วว่าถ่ายมาจากที่ไหนอ่ะ … แต่อยากอวด รูปมันงาม ขนาด…(คิดเอาเองทั้งน้าน)

วันที่ไปถึงซานฟราน เป็นวันอาทิตย์สุดท้ายของเดือนพอดิบพอดี แล้วยังไงหน่ะเหรอ ก็ทุกวันอาทิตย์สิ้นเดือนพวกเกย์ที่นี่เค้าจะแต่งตัวกันแบบเริ่ดๆแล้วพากันมาเดินพาเหรดในเมืองหน่ะสิ ถึงกับต้องปิดถนนเลยนะ…ผ่านไปในเมืองเลยได้เห็นภาพนี้…แม่เลี้ยงใจร้ายของนางซิน…

และนางซิน…

เที่ยวในเมืองจนหมด ครบกระบวนการ ก็ถึงคราวต้องไปเที่ยวธรรมชาติบ้าง จะได้ครบรส….ต่อตอน 6 (เอ…ชักจะยืดเยื้อ ไม่จบซักที)