เที่ยวเขาดิน (ณ มหานครโตเกียว)

     หลังจากกลับมานอนอืด กลิ้งไป-มา ชาร์ตพลังงานอยู่หลายอาทิตย์ (จริงๆแล้วต้องบอกว่าด้วยความขี้เกียจมันครอบงำ น่าจะถูกกว่า) ในที่สุดความเบื่อก็สามารถเอาชนะความขี้เกียจได้ เป็นครั้งแรกในรอบ 3 อาทิตย์ คงจะต้องออกไปไหนซักที แต่จะไปไหนดี ที่มันง่ายๆและเป็นกันเอง เพราะพลังงานที่ชาร์ตไว้ก็ไม่ได้เยอะแยะมากมาย แต่อย่างใด คลิ๊กโน่น คลิ๊กนี่ เหลือบไปเห็นกระแสแพนด้ากำลังมาแรงที่เมืองไทย…อะฮ้า…ไปดูหมาแพนดี้ หมีแพนด้าดีกว่า อยากรู้ว่าแพนด้าที่ญี่ปุ่นจะน่ารักน่าชังขนาดไหน ปิ๊งไอเดียปุ๊บ เพลงก็เข้ามาในหัวปั๊บ….เที่ยวเขาดิน ช่างสุขจริง เที่ยวดูลิงวิ่งไล่กัน…ลองดูดิ๊เที่ยวเขาดินที่กรุงเทพ กับ เที่ยวเขาดินที่โตเกียวเนี่ยมันจะ “ช่างสุขจริง” เหมือนกันป่าว ลิงสัญชาติญี่ปุ่นจะเรียบร้อยมารยาทดีกว่าลิงสัญชาติไทยไม๊…งานนี้ต้องพิสูจน์…งั้นมุ่งหน้าไปเลย….อูเอโนะซู (Ueno Zoo)

     การเดินทางไปก็ไม่ต้องคิดไรมาก มีอยู่ทางเดียว (ไปเป็นอยู่ทางเดียว) ก็ขึ้นรถไฟใต้ดินไง…นั่งไปเบาะรองก้นยังไม่ทันร้อนได้ที่ก็ถึงสถานีปลายทาง แต่อย่าคิดนะว่าทางเข้าสวนสัตว์จะป๊ะหน้าชนกับทางออกของสถานีรถไฟพอดี มันมีแต่ในละคร ส่วนในชีวิตจริงก็…โน่นต้องเดินตากแดด หัวแดงไปอีกซักพัก แต่เนื่องจากมีอาการเดินวนๆเวียนๆหลายรอบ (ว่ากันสั้นๆก็หลงไง แค่หลงอ่ะ ยังบ่ได้เป็นอัลไซเมอร์นะตัวเอง) สีผมเลยออกจะเป็นสีน้ำตาลประกายแดงเข้มมากเป็นพิเศษ ระหว่างทางไปก็จะต้องผ่านสวนชื่อสวนอูเอโนะ สมองก็ปร๊าดนึกถึงสวนอัมพรทันที แล้วต่อไปต้องเห็นพระบรมรูปทรงม้าใช่ป่ะ แล้วก็เห็นอนุสาวรีย์จริงๆ …. 

     พอเห็นอนุสาวรีย์ ปุ๊บก็เริ่มมั่นใจว่ามาถูกทางแล้วชัวร์ (ไม่รู้มันเทียบกันได้ป่าว) แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ ว่ามันเป็นรูปแบบมาตรฐานของสวนสัตว์เหรอ ต้องตั้งอยู่ข้างสวน แล้วก็ต้องมีอนุสาวรีย์ อ่ะ

     แล้วในที่สุดก็เห็นป้ายทางเข้า…..ถึงอ่านออกแค่ตัวหลัง แต่ก็มั่นใจว่าใช่ชัวร์ ก็แหม เมืองนึงจะมีสวนสัตว์กันซักกี่แห่งเชียว

 

     ระหว่างทางเดินเข้ามีโดเรมอนมาต้อนรับด้วย…

     ไม่มัวแต่โอ้เอ้…รีบเดินไปซื้อตั๋วทันที ประเทศไฮเทคแบบญี่ปุ่นก็ต้องนี่เลย…ตู้ขายตั๋วอัตโนมัติ

     แล้วตาก็เหลือบไปเห็นป้าย ที่ทำให้หัวใจสลาย ความฝัน ความหวังพังทลาย เค้าบอกว่าไม่มีแพนด้า!!!!

     ยืนเกาะตู้้ขายตั๋ว ก้มหน้าน้ำตานองอยู่พักนึง ก็เกิดทิฐิมานะ (อันนี้เกินจริง) เอาวะ ไหน ไหน ก็มาแล้วเข้าไปดูซะหน่อย แล้วก็หยอดแบงค์ 1000 เข้าไป ได้ตั๋วออกมา พร้อมเงินทอน 400 

     เข้าไปถึง ก็เห็นแผนที่วางเรียงเป็นแผง มีหลายภาษาให้เลือก (แต่ไม่ยักกะมีภาษาไทยแฮะ) หยิบมาได้อันนึง ก็คิดในใจว่ามีแผนที่ในมือแล้วอย่าหลงเชียวนะเอ็ง…

     นอกจากแผนที่ในมือแล้ว ก็ยังมีป้ายแผนที่อีก รับประกันความไม่หลง … เอ…หรือรับประกันความหลง ก็พอเห็นแผนที่แล้วจะได้รู้ตัวว่า…หลง

     กรี๊ด….ไหนบอกไม่มีแพนด้า นี่ไงมีตั้ง 2 ตัว (เพ้อ เพราะแดด)

     เอาหล่ะ….มาเริ่มกันด้วยสัตว์เบาๆ อย่างนกก่อน … ห้ามถามนะว่าไอ้ตัวนี้มีชื่อว่าไร มีถิ่นกำเนิดจากไหน กินอะไรเป็นอาหาร พ่อแม่ชื่อไร ชอบสีอะไร เพราะเดินดูแบบหัวโล่งๆ กลวงๆ อ่ะ ไม่ได้คิดอะไร ไม่ได้อยากรู้อะไร …ถ้าใครอยากรู้ต้องไปอ่านสารคดีชีวิตสัตว์เอาเอง

     ส่วนตัวนี้ทำตาโต ตกใจตลอดเวลา…

     ดูไป ดูไป ก็อดคิดไม่ได้ว่า นี่กรงแกใหญ่กว่าห้องชั้นอีกนะเนี่ย น่าอิจฉาจริงๆ แล้วก็ผ่านระแวกนกไป (จริงๆ มีอีกหลายตัว แต่เลือกมาให้ดูเฉพาะตัวที่มีคาแรคเตอร์เท่านั้น ตัวไหนไม่เข้าตา (ตกกระป๋อง) ก็อย่าคิดว่าจะได้มาอวดโฉม…อิอิ)

     เห็นป้ายตอกย้ำความชอกช้ำอีกครั้งว่า….มาไม่ทันดูใจหลิง หลิง ช้าไปแค่ปีกว่าๆเท่านั้น ทำไมหลิง หลิงไม่รออ่ะ… 

     เอาน่า…แม้ไม่มีลูกเมียหลวงให้เชยชม ก็มีลูกเมียน้อยเอาไว้กู้หน้า….แพนด้าแดง…

     ส่วนตัวนี้แบตหมด…ต้องไปเรียกเจ้าหน้าที่ให้เอาไปชาร์ตแบตหน่อยจิ๊

     แหน่ะ แอบมีศาลาไทยด้วย…ฉลองความสัมพันธ์ 120 ปี (แล้วศาลาญี่ปุ่น ฉลองครบรอบ 120 ปี อยู่ที่ไหนในเมืองไทย)

     แล้วก็เหลือบเห็นอันนี้ ไม่รู้ว่าเรียกว่าอะไร แต่หน้าตาดูแปลก…

     เหมือนสร้างไว้รำลึกถึง…..นกฮูก?

     ช้างที่นี่มีระเบียบจริงๆ ยืนเข้าแถวเรียงตามลำดับไหล่ด้วย….

     นอกจากศาลาไทยแล้ว ยังมีภาพสะท้อนสุภาษิตไทย ไทย อย่าง…เห็นช้างขี้ อย่าขี้ตามช้าง…. (เก็บภาพตอนทำภาระกิจไม่ทันอ่ะ เลยเหลือแต่หลักฐานให้ดูต่างหน้า) 

     ภาพนี้อุทานได้คำเดียวว่า โอ๊วววววววว

     เห็นรูปปั้นมาแล้ว…มาดูตัวจริงบ้าง (หน้าตาขี้อิจฉา จริง จริง)

     ส่วนตัวนี้ดูแล้ว เหมือนกับปรมาจารย์ รอให้ลูกศิษย์มาคำนับอยู่ที่หน้าผาอ่ะ … เห็นลายขนข้างหน้าหรือเปล่า เป็นรูปหัวใจนะจะบอกให้ (มีแอบกุ๊กกิ๊ก)

     โต๊ะนี่ไม่น่าจะมีไว้นั่งพัก น่าจะเอาไว้ฝึกวิชากำลังภายในมากกว่า…

     ส่วนนี่…เสือ

     สิงห์

     กระทิง (จริงๆแล้วเป็นควายไบซันอ่ะ แต่ก็เอานะพอกล้อมแกล้ม มั่ว มั่วไป….ตัวใหญ่ที่นอนหันหลังนะ ไม่ใช่ตัวเล็กข้างหน้า )

     แรด (หนูทำผิดไรเนี่ย มาว่ากันซะงั้น)

     ส่วนดาราที่ขาดไม่ได้ประจำสวนสัตว์คือ….ลิง…..แต่ช้าก่อน ก่อนนางเอกจะออกฉาก ก็ต้องมีเพื่อนนางเอกมาก่อน…นี่เลย…ชะนี

     มาแว้ววว นางเอกตัวจริง…

     กินไร…แบ่งมั่ง (เอ…แต่ไม่เห็นมีกล้วยเลยอ่ะ สงสัยลิงที่นี่ไม่ชอบกินกล้วย หรือกล้วยแพง)

     ตัวนี้นั่งพักระหว่างรอเข้าฉาก…ก็เค้าร้อนหนิตัวเอง…

     ส่วนนี่ นางเอกไฮโซ…ก็ใส่เฟอร์ซะขนาดนี้

     เปรี้ยวซ่า แก่นเซี้ยว…

      สวยหวาน เรียบร้อย…

     แล้วปู่ชาญ ด่าวิ่่น (Charles Darwin) ก็บอกว่าต่อไปก็จะวิวัฒนาการมาเป็นแบบนี้….(สงสัยจะพัฒนาความขี้เกียจซะมากกว่า)

     แล้วในที่สุด…ก็จะเป็นแบบนี้…

     มาดูนกประเภทขี้เกียจบินบ้างดีกว่า...ตัวนี้เหมือนของปลอมเลย…

่     นี่ก็หน้าตาประหลาด….

     ส่วนตัวนี้ไม่รู้ไปทำผิดอะไรมา ถึงต้องมาคุกเข่าขอขมาแบบเนี๊ยะ

     แล้วก็พึ่งรู้ว่าที่นี่มีโรงเรียนสอนว่ายน้ำด้วยนะ….นี่หัดว่ายฟรีสไตล์…

     ส่วนนี่กรรเชียง

     เหนื่อยแล้วมานอนแช่…

     สงสัยจะเป็นโค้ชคับผม

     ส่วนนี่ไม่เกี่ยวกัน…เอหรือจะหัดกระโดดน้ำ…

     พวกสัตว์อื่นๆจิปาถะก็มีนะ (ไม่สามารถจัดกลุ่มได้) …อย่างตัวนี้หมาจิ้งจอกกลายพันธุ์….เป็นหมาบ้านไปซะแล้ว…

     ตัวนี้ยังจำกันได้ไม๊…ดารานำเรื่อง….(ไลอ้อนคิงป่าว ???)

     นี่ก็ไม่รู้หนีใคร….

     ม้าลายก็มีนะ…

     ก้นลายก็มีเหมือนกัน (สงสัยจะดื้อน่าดู)

     สุดฮิตต้องยกให้…ยีราฟ…

     ถ้าเป็นสุดฮิปหล่ะก็ต้องนี่….ฮิปโป…

     มาเจอสำนวนไทยอีกละ….มุดหัวอยู่ในกระดอง (เป็นงี้นี่เอง)

     แล้วก็พึ่งรู้อีกว่าที่นี่เค้ามีเกมส์โฟโต้ฮันท์ให้เล่นด้วย ประเภทให้หาของในรูปอ่ะ … จงหาสิ่งมีชีวิตในตู้…

ระดับเด่ะ เด่ะ

     ระดับสามัญ (อย่ามัวแต่สนใจหน้ากล้องนะ)

     ระดัับเซียน

     เฉลยระดับเซียน (เกรงว่าจะหาไม่เจอ)

     วนเวียนเล่นเกมส์อยู่นาน กว่าจะรู้สึกตัวก็ปรากฎว่ากล้องแบตหมด ถ่ายไปทั้งหมดก็เกือบ 200 รูป ที่เหลือจากนี้ก็เป็นจระเข้ ปลาอโลวาน่า ฯลฯ พยายามควักโทรศัพท์มาถ่าย ปรากฎว่าไม่ได้เรื่อง (ใช้เป็นนาฬิกาปลุกนี่แหล่ะ เวิร์คสุด)

     กลับมานั่งทบทวนดู ก็เจอรูปถูกใจตั้ง 2 รูป (จากเกือบ 200) ต้องขออวดกันหน่อย…

รูปนี้รองชนะเลิศอันดับ 1….

และปิดท้ายด้วย ชนะเลิศอันดับ 1….

ปล. จริงๆแล้ววัตถุประสงค์หลักของการเขียนเรื่องนี้ก็เพราะ….อยากอวดรูปสุดท้ายนี่แหล่ะ….ก็คนมันขี้อวด…